Beduińska legenda głosi, że Allah stworzył konia z garści południowego wiatru. Dając mu zdolność „latania bez skrzydeł” tchnął w niego swój oddech i rzekł: „nazywam cię koniem, tworzę cię arabem i daję ci kasztanowatą barwę mrówki. Na loku grzywy pomiędzy twymi oczami zawiesiłem szczęście. Ty będziesz panem i władcą innych stworzeń. Ludzie będą szli za tobą, dokądkolwiek podążysz; będziesz równie dzielny w pościgu jak w ucieczce. Bogactwo położę na twoim grzbiecie i dzięki tobie przybędzie pomyślność.”
Legenda ta jest dowodem na to, że od tysięcy lat ludzi fascynują te niezwykłe zwierzęta, a szczególnie artystów i rysowników. I choć powstały setki tysięcy rysunków i obrazów ukazujących konie arabskie we wszystkich możliwych pozach, te nadal stanowią nieskończone źródło inspiracji dla ludzi związanych ze sztuką. Trudno się temu dziwić, bo niemożliwym jest nie dostrzec wyjątkowości, elegancji i gracji tych zwierząt. Są kwintesencją piękna i harmonii.
W czym jednak tkwi ta niezwykła uroda? Dlaczego koń arabski różni sie tak bardzo od innych ras koni?
Jedną z najbardziej zauważalnych różnic pomiędzy arabami, a innymi rasami koni jest liczba kręgów. Wszystkie rasy koni mają 18 żeber, 6 kręgów lędźwiowych i 18 kręgów ogonowych. Araby mają 17 żeber, 5 kręgów lędźwiowych i 16 ogonowych. Sprawia to, że wizualnie są „krótsze” niż inne rasy koni. Ich tułów z nogami idealnie wpisuje się w kwadrat, gdy u innych ras sylwetka ma kształt zbliżony do prostokąta.
Konie te posiadają jeszcze jedną charakterystyczną cechę zwaną „mitbah”, a jest to kąt pod jakim głowa ustawiona jest w stosunku do szyi. Mała, sucha głowa osadzona jest na muskularnej szyi stosunkowo wysoko, czego rezultatem jest ten charakterystyczny, znany wszystkim łabędzi łuk. Co ciekawe, ta cecha anatomiczna pozwala na niezwykłą ruchomość głowy, która może obracać się we wszystkich kierunkach. Stąd piękne pozy przy portretowaniu – niezwykła ruchomość głowy i szyi daje rysownikowi ogromną swobodę w uchwyceniu różnych ułożeń, kątów i napięć mięśni. Dzięki temu można pokazać typowy dla araba profil, elegancki łuk szyi i charakterystyczne napięcia mięśni, które od razu definiują rasę. To właśnie ta cecha sprawia, że portrety arabów są tak rozpoznawalne i atrakcyjne – daje ona możliwość pracy z dynamiką i proporcjami w sposób, którego nie oferuje większość innych ras.
Araby posiadają jeszcze jedną charakterystyczną dla swojej rasy cechę – jest to tarczowatego kształtu wypukłość między ogromnymi, szeroko rozstawionymi oczami, sięgająca w górę do punktu między uszami, a w dół do górnej jednej trzeciej kości nosowej.
Nie będę tu wspominać o takich oczywistych cechach, jak wklęsły „szczupaczy” profil głowy, wysoko osadzony ogon noszony z odsadą, czy jedwabista grzywa, bo z tych cech konia arabskiego zdaje sobie sprawę chyba każdy obserwator.
Konie arabskie występują właściwe we wszystkich maściach. Jedynie maść kara (czarna) jest bardzo rzadko spotykana, gdyż na pustyni konie takie byłyby nieużyteczne. Ja miałam okazję widzieć na żywo czarną klacz arabską i postanowiłam uwiecznić ją na jednym z rysunków.
Nie da się stworzyć poradnika „jak narysować konia arabskiego w 10 krokach”. Po pierwsze początkujący rysownik nie narysuje go prawidłowo, tu zaczęłabym raczej po prostu od rysunku konia. Po drugie trzeba uważnie patrzeć, obserwować, poznać podstawowe cechy anatomiczne zwierzęcia i ćwiczyć, ćwiczyć, ćwiczyć…